زندگی نامه ی گری گوپر

بیوگرافی کامل گری کوپر نام اصلی فرانک جیمز کوپر تولد ۷ مهٔ ۱۹۰۱هلنا، مونتانا مرگ ۳۱ مه ۱۹۶۱ میلادی (۶۰ سال)لس آنجلس، کالیفرنیا(بیماری ذات‌الریه) ملیت آمریکایی پیشه بازیگر سال‌های فعالیت ۱۹۲۵–۱۹۶۱ همسر(ها) ورونیکا بالف (۱۹۶۱–۱۹۳۳) بیوگرافی کامل گری کوپر فرانک جیمز «گری» کوپر (به انگلیسی: Frank James “Gary” Cooper) (زاده ۷ مه ۱۹۰۱ – درگذشته […]

 

 

 

بیوگرافی کامل گری کوپر

نام اصلی فرانک جیمز کوپر تولد ۷ مهٔ ۱۹۰۱هلنا، مونتانا مرگ ۳۱ مه ۱۹۶۱ میلادی (۶۰ سال)لس آنجلس، کالیفرنیا(بیماری ذات‌الریه) ملیت آمریکایی پیشه بازیگر سال‌های فعالیت ۱۹۲۵–۱۹۶۱ همسر(ها) ورونیکا بالف (۱۹۶۱–۱۹۳۳)

بیوگرافی کامل گری کوپر

فرانک جیمز «گری» کوپر (به انگلیسی: Frank James “Gary” Cooper) (زاده ۷ مه ۱۹۰۱ – درگذشته ۱۳ مه ۱۹۶۱) معروف به گری کوپر، بازیگر سرشناس آمریکایی صاحب دو جایزه اسکار در بخش رقابتی و یک جایزه اسکار افتخاری بود. وی اکثراً در فیلم‌های سبک وسترن به ایفای نقش می‌پرداخت.

زندگی‌نامه

پدرش یک مزرعه دار متمول بود بنابراین تحصیلات ابتداییش را در یک مدرسه مشهور در انگلستان به اتمام رساند. سپس در یک کالج در مونتانا به تحصیلاتش ادامه داد.

پس از اتمام درسش در یک روزنامه به عنوان کاریکاتوریست مشغول کار شد. در آنجا به تشویق یکی از دوستانش پا به عرصه سینما گذاشت. بین سال‌های ۱۹۲۵ و ۱۹۲۶ در چندین نقش کوتاه بازی کرد تا اینکه در پایان دهه ۲۰ جایگاه واقعی خود را در سینما به دست آورد.

فیلم‌شناسی

مرگ تدریجی سینمای صامت، تولد گری کوپر در سینما بود. او در فیلم اسکار گرفته بال‌ها محصول ۱۹۲۷ و به کارگردانی ویلیام ای ولمن نقش کوتاهی بازی کرد که از اولین نقش‌های پر اهمیت تر وی می‌باشد.

قد بلند ۱۹۱ سانتیمتری او بسیار برای ایفای نقشهای کابوی در فیلم‌های وسترن مناسب بود و این نکته را اولین بار سران کمپانی پارامونت پیکچرز متوجه شدند و از او در فیلم وسترن ویرجینیایی ساخته ویکتور فلمینگ بهره جستند. بعد از آن، او آماده بازی در فیلمهای متفاوتی شد.

فیلم های گری کوپر

مراکش

در فیلم مراکش ساخته جوزف فون استرنبرگ نقش لژیونی را بازی کرد که در مراکش در دام عشق زنی رقاصه با بازی مارلین دیتریش می‌افتد. همزمان کاراکتر امی جولی با بازی مارلین دیتریش به خاطر پول به سمت توریستی متمول می‌رود که موجب رنجش خاطر لژیون می‌شود؛ ولی در آخرین لحظات امی جولی در صحنه‌ای به یاد ماندنی به رسم زنان عرب پابرهنه به دنبال لژیون که به مأموریت اعزام شده در بیابان قدم در راهی سخت می‌گذارد.

بازی در این فیلم به گری کمک کرد تا در آثار فاخری حضور یابد. او در نسخه سینمایی وداع با اسلحه نوشته دوست صمیمی اش ارنست همینگوی بازی کرد. تراژدی فیلم بسیار تأثیرگذار بود و گری به خوبی در کنار بازیگر باتجربه هلن هیز پرستاری که کاراکتر گری در جنگ جهانی اول عاشق او می‌شود و جنگ را رها می‌کند، نقش خود را ایفا می‌کند. فیلم به کارگردانی فرانک بورزیگی فیلمسازی که ۲ جایزه اسکار را در خانه خود می‌دید ساخته شد و حساسیت‌ها روی آن بسیار زیاد بود.

در سال ۱۹۳۳ در فیلمی ساخته هاوارد هاکس با نام امروز زندگی می‌کنیم برای اولین و آخرین بار با ستاره هالیوود جوآن کراوفورد همبازی شد. کرافورد زنی است که عاشق خلبانی با بازی کوپر می‌شود. با شعله‌ور شدن جنگ، خلبان به جنگ می‌رود و خبر کشته شدن او به زن می‌رسد. این نخستین فیلمی بود که براساس داستان‌های نویسنده نامدار ویلیام فالکنر ساخته می‌شد. حال دیگر کوپر بازیگری بود که در اقتباس‌های برجسته‌ترین رمان‌های جهان بازی می‌کرد.

ویژگی بارز گری کوپر این بود که بر خلاف سایرین در فیلم‌هایی حاضر می‌شد که در فضای باز مثلاً در کوهستان یا در بیابان یا در جنگلهای جنوب شرق آسیا فیلمبرداری می‌شدند. در فیلم زندگی یک نیزه دار بنگالی ساخته هنری هاتاوی نقش یک نیزه دار را ایفا می‌کند که از دستورات افسر مافوقش سرپیچی می‌کند و در این حین باید از حمله احتمالی هندی‌ها جلوگیری شود.

آقای دیدز به شهر می‌رود

فرانک کاپرا هم در سال ۱۹۳۶ از کوپر در فیلمش بهره جست. فیلم آقای دیدز به شهر می‌رود اولین فیلم از سه‌گانه‌های کاپراست که در آن کوپر مردی دهاتی است که میلیون‌ها دلار ارث می‌برد و سعی دارد علی‌رغم مخالفت اطرافیان سودجویش، پولش را به نیازمندان بدهد. با این فیلم کوپر برای اولین بار نامزد اسکار شد. کوپر نقش یک انسان ساده را عالی بازی کرد.

کوپر از اولین وسترنرهای تاریخ سینما هم هست. قبل از اینکه جان فورد بازیگر مورد علاقه‌اش جان وین را رو کند سیسیل ب دمیل، بازیگری خوش چهره و بلند بالای هالیوود، کوپر را در دل بیابان‌های مرکز آمریکا به بازی گرفت و خیلی هم خوب جواب داد. دشت نشین اولین همکاری از ۳ همکاری دمیل با کوپر است. کوپر در این فیلم برای دومین سال پیاپی بعد از آقای دیدز به شهر می‌رود با جین آرتور ستارهٔ زن خوش چهره هالیوود همبازی شد. ضمناً این اولین فیلم آنتونی کوئین بازیگر مکزیکی الاصل هالیوود بود که بعد از فیلم با دختر سیسیل ب دمیل ازدواج کرد.

در سال ۱۹۵۸ کوپر در فیلم مردی از غرب ساخته استاد ساخت وسترن‌های فلسفی یعنی آنتونی مان در کنار جولیلندن و لی جی کاب ظاهر می‌شود. در همین سال در فیلم درخت اعدام، دلمر دیوس بازی می‌کند. در این فیلم نقش دکتری را بازی می‌کند که پیشینهٔ درخشانی ندارد. دکتر با رفتن در شهری کوچک به زنی نابینا با بازی ماریا شل کمک می‌کند و سرپرستی او را برعهده می‌گیرد. وقتی مردی قصد آزار زن نابینا را دارد دکتر او را می‌کشد و به خاطر همین به اعدام محکوم می‌شود ولی اینبار دخترک نابینا جان او را نجات می‌دهد. فیلم بسیار زیباست و بازیهای گری کوپر و ماریا شل و سایر بازیگران عالیست. کوپر در ۵۷ سالگی هم تکنیک‌هایی از بازیگری را رو می‌کند که تا الان هم مورد استفاده قرار می‌گیرند.

فیلم بعدی گری کوپر، آنها به کوردوبا می‌آیند وسترنی ساخته رابرت راسن است که در آن با ریتا هیورث همبازیمی‌شود؛ و در نهایت وداع گری کوپر با سینما تریلر تیغ برهنه ساخته مایکل آندرسون است که در آن با دبورا کری بازیگر بریتانیایی سینما همبازی می‌شود.

او در سن ۶۰ سالگی به دلیل ابتلاء به بیماری ذات‌الریه در لس آنجلس، کالیفرنیا درگذشت.

درآخر

گری کوپر که بیشتر در نقش آمریکایی‌های آرام و خوش ذات ظاهر می‌شد تیپی از بازیگری را به سینما شناساند که پس از چندین دهه از مرگ او همچنان تازه و جریان‌ساز به شمار می‌رود؛ و در طول زمان زنده بودن مهمترین میراث یک بازیگر آیت که در کوپر کاملاً دیده شد.

افتخارات جوایز اسکار

نیمروز

برنده ۲ جایزه اسکار در سال‌های ۱۹۴۲ برای گروهبان یورک ساخته هوارد هاکس و در سال ۱۹۵۳ برای نیمروز ساخته فرد زینه‌مان. او همچنین ۳ بار دیگر در سال‌های ۱۹۳۷ برای آقای دیدز به شهر می‌رود ساخته فرانک کاپرا و ۱۹۴۳ برای غرور یانکی‌ها ساختهٔ سام وود و سال ۱۹۴۴ برای زنگ‌ها برای که به صدا در می‌آیند ساختهٔ سام وود نامزد اسکار شد. در سال ۱۹۶۱ به او اسکاری افتخاری اهدا گردید؛ که گری نتوانستد در مراسم حاضر شود و جیمز استوارت جایزه او را تحویل گرفت و به او داد.

جوایز گلدن گلوب

برنده ۱ جایزه گلدن گلوب در سال ۱۹۵۳ برای نیمروز. او یکبار دیگر در سال ۱۹۵۷ در فیلم ترغیب دوستانه ساخته ویلیام وایلر نامزد این جایزه شد.

او در سال ۱۹۴۱ برای بازی در فیلم گروهبان یورک توانست جایزه بهترین بازیگر مرد منتقدان فیلم نیویورک را تصاحب کند.

فیلم‌شناسی

ملاقات جان

از فیلم‌های معروف او عبارت‌اند از:

بال‌ها (۱۹۲۷)ویرجینیایی (۱۹۲۹)مراکش (۱۹۳۰)وداع با اسلحه (۱۹۳۲)امروز زندگی می‌کنیم (۱۹۳۳)زندگی یک نیزه دار بنگالی (۱۹۳۵)آقای دیدز به شهر می‌رود (۱۹۳۶)دشت نشین (۱۹۳۶)هشتمین زن ریش آبی (۱۹۳۸)بو ژست (۱۹۳۹)اهل غرب آمریکا (۱۹۴۰)گروهبان یورک (۱۹۴۱)ملاقات جان دو (۱۹۴۱)گلوله آتش (۱۹۴۱)غرور یانکی‌ها (۱۹۴۲)زنگ‌ها برای که به صدا در می‌آیند (۱۹۴۳)سرگذشت دکتر واسل (۱۹۴۴)ماجرای مرموز و پرالتهاب (۱۹۴۶)فتح نشده (۱۹۴۷)سام خوب (۱۹۴۸)سرچشمه (۱۹۴۹)برگ روشن (۱۹۵۰)حالا در نیروی دریایی هستی (۱۹۵۱)نیمروز (۱۹۵۲)وزش وحشی (۱۹۵۳)ورا کروز (۱۹۵۴)باغ شیطان (۱۹۵۴)ترغیب دوستانه (۱۹۵۶)عشق در بعدازظهر (۱۹۵۷)مردی از غرب (۱۹۵۸)درخت اعدام (۱۹۵۸)آنها به کوردوبا می‌آیند (۱۹۵۹)تیغ برهنه (۱۹۶۱ آخرین فیلم گری کوپر)

زندگی نامه ی سوفیا لورن

او بچه‌‌ی نامشروعی بود که با مادرش، در یکی از محله‌های فقیرنشین ناپل زندگی می‌کرد و امروز، ستاره‌ای در جهان سینما است...

 

زندگی پرماجرای سوفیا لورن، خود به یک فیلم‌نامه‌ای غریب‌شباهت دارد: او "بچه‌‌ی نامشروعی" بود که با مادرش، در یکی از محله‌های فقیرنشین ناپل زندگی می‌کرد و امروز، ستاره ای در جهان سینما است.

سوفیا لورن، در طول عمر خود، القاب زیادی داشته است: در بچگی به‌خاطر لاغری بیش از حد به او "خلال دندان" می‌گفتند. در سال ۱۹۶۰، وقتی برای بازی در فیلم جنگی/ درام "... و آن‌ها هنوز زنده‌اند"، به کارگردانی ویتوریو دسیکا، جایزه‌ی اسکار را دریافت کرد، به عنوان "استعداد برجسته‌ی جهان سینما" شهرت یافت.

 

 

سوفیا لورن در سال ۱۹۵۶روز ۲۰ سپتامبر، روزی که سوفیا لورن، ۷۵ سالگی خود را جشن می‌گیرد، از همه‌ی این لقب‌ها، شاید تنها هنوز آخری مصداق داشته باشد. شمار زیادی از حدود صد فیلمی که او بازی کرده‌، گواه انکارناپذیر این ادعاست.

زندگی پرماجرای این هنرپیشه‌ی پرآوازه، خود به نوعی به یک فیلم‌نامه‌ی غریب شبیه است: سوفیا، "بچه‌‌ی نامشروعی" بود که با مادرش، در یکی از محله‌های فقیرنشین ناپل زندگی می‌کرد.

 

مادرش که هنرپیشه‌ای ناموفق بود و به سختی از عهده‌ی تأمین مخارج زندگی بر‌می‌آمد، او را از سن چهارده سالگی به "مسابقات زیبایی"‌ شهرهای مختلف می‌فرستاد.

 

در یکی از مسابقات زیبایی بود که کارلو پونتی، یکی از تهیه‌کنندگان بانفوذ فیلم در ایتالیا، او را کشف کرد و ورودش را به عالم سینما و بازی در فیلم‌های "جدی‌تر" هموار ساخت.

 

 

داستان ازدواج سوفیا لورن با کارلو پونتی نیز، کمتر از یک فیلم‌نامه‌ی عشقی، هیجان‌انگیز نیست؛ شاید اگر کری گرانت، هنرپیشه‌ی آمریکایی از لورن تقاضای ازدواج نمی‌کرد و او را برای دادن پاسخ مثبت زیر فشار نمی‌گذاشت، لورن تا پایان عمر پونتی، هم‌چنان با او می‌ماند.

 

البته مردان دیگری هم در زندگی این هنرپیشه‌ی توانا نقش بازی کرده‌اند؛ مردانی که بر زندگی هنری او تأثیر بسزایی گذاشتند و آن را با تاریخ سینمای نئورالیسم ایتالیا پیوند ‌زدند. کارگردانانی چون فدریکو فلینی و ویتوریو دسیکا از جمله‌‌‌ی این مردانند.

 

لورن، بیش از ده فیلم با مارچلو ماستوریانی، "چهارمین مرد مهم" زندگی‌اش بازی کرده است؛ معروف‌ترین آن‌ها "عروسی به سبک ایتالیایی" است که دومین جایزه‌ی اسکار را در سال ۱۹۶۴ برای او به ارمغان آورد.

 

 

ایتالیایی‌ها بر اساس یک همه‌پرسی، بیشتر از هر چیز نقش او را در فیلم "دیروز، امروز، فردا" ستوده‌اند. در این فیلم که در ایران نیز با همین عنوان به نمایش درآمد، لورن، همبازیمارچلو ماستوریانی است

"یک روز بخصوص"، ساخته‌ی اتوره اسکولا، نام سوفیا لورن را به‌گونه‌ای دیگر مطرح کرد. داستان این فیلم که نمونه‌ی درخشان سینمای مینیمالیستی ایتالیا ست، در روز دیدار هیتلر از ایتالیایِ موسولینی، رخ می‌دهد.

 

 

سوفیا لورن، از زمانی که در سال ۱۹۵۶ به عنوان اولین هنرپیشه‌ی ایتالیایی به کار در هالیوود دعوت شد، تا هنگامی که دست از بازی در فیلم‌های سینمایی شست، علاوه بر جوایز اسکار، جوایز دیگری هم از مهم‌ترین جشنواره‌های بین‌المللی جهان، از فستیوال‌های جهانی "کن" و " ونیز" گرفته تا "برلین" و "استانبول" به خود اختصاص داده است.

 

او در سال ۱۹۹۱ به دریافت جایزه‌ی اسکار افتخاری هم نائل آمد. جشنواره‌ی فیلم استانبول، آخرین فستیوالی است که چندی پیش به او به‌خاطر "یک عمر فعالیت پرثمر هنری" جایزه‌ی این بخش را اهدا کرد.

                                  سوفیا لورن در بیمارستان برای تولد اولین فرزندش.

 

                                                  سوفیا لورن با مارلون براندو.

 

                                       چارلی چاپلین و سوفیا لورن در انگلستان.

 

      سوفیا لورن از سال 2007 تا امروز با چهره ای شکسته، جلو دوربین های عکاسی ظاهر می‌شود.

 

زندگی نامه ی گری گوری پیک

لدرد گریگوری پِک (به انگلیسی: Eldred Gregory Peck) (زاده ۵ آوریل ۱۹۱۶ - درگذشته ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۳) هنرپیشه آمریکایی و یکی از محبوب‌ترین ستارگان سینما در دهه‌های چهل تا شصت میلادی بود.

وی به گریگوری پک معروف است. در سال ۱۹۹۹ نام وی توسط انستیتوی فیلم آمریکا در ردیف دوازدهم لیست بزرگ‌ترین هنرپیشگان مرد تاریخ قرار گرفت.

محتویات

• ۱زندگی‌نامه
• ۲زندگی شخصی
• ۳نقل قول‌ها
• ۴دستمزدها
• ۵فیلم‌شناسی
• ۶گزیده جوایز
• ۷منابع
• ۸پیوند به بیرون

زندگی‌نامه

در شش سالگی پدر و مادرش از هم جدا شدند و سرپرستی او را مادر بزرگش برعهده گرفت. از دانشگاه ایالتی سن دییگو فارغ‌التحصیل شد و سپس به دانشگاه برکلی رفت. بعد از اتمام تحصیلات دانشگاهی راهی برادوی شد تا بخت خود را در عرصه بازیگری بیازماید.

پک اولین نقش خود را در نمایش ستاره صبح (۱۹۴۲) ایفا کرد و پس از آن دیوید او سلزنیک او را برای بازی در فیلم روزهای افتخار (۱۹۴۳) انتخاب کرد. پک در سال ۱۹۴۴ وارد هالیوود شد و تقریباً از همان آغاز به عنوان یک ستاره درخشید. او ظرف پنج سال ۴ بار نامزد دریافت جایزه اسکاربهترین بازیگر شد.

پک اولین نقش مهم خود را در سینما با بازی در فیلم طلسم شده (۱۹۴۵) به کارگردانی آلفرد هیچکاک تجربه کرد. او در فیلم‌های کلاسیک و به یادماندنی کشتن مرغ مقلد (۱۹۶۲)، تعطیلات در رم (۱۹۵۳)، اسب کهر را بنگر (۱۹۶۴) و برف‌های کلیمانجارو (۱۹۵۲) بازی کرد. کاراکتر آتیکوس فینچ در فیلم کشتن مرغ مقلد با بازی گریگوری پک در نظرسنجی انستیتوی فیلم آمریکا بهترین و محبوب‌ترین قهرمان در فیلم‌های سینمایی تاریخ هالیوود شناخته شد. پک برای بازی در این فیلم اسکار بهترین بازیگر نقش اول را گرفت.

او از آن دست بازیگرانی بود که نمی‌شد نقش‌های منفی را به آن‌ها سپرد. پک دو بار در نقش منفی بازی کرد؛ یکی در فیلم جدال در آفتاب (۱۹۴۶) و دیگری در فیلم پسران برزیل (۱۹۸۷). نقش کاپیتان در موبی دیک محصول ۱۹۵۶ به کارگردانی جان هیوستن، از نقش‌های پرطرفدار پک بود.

گریگوری پک در سال ۱۹۶۸ جایزه بشردوستانه جین هرشولت را از آن خود کرد. او تقریباً آخرین بازمانده مردان بزرگ هالیوود بود که در دهه ۴۰ درخشیدند. گرینگوی پیر که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد، آخرین هنرنمایی پک در سینما بود.

خود او در میان تمام فیلمهایش کشتن مرغ مقلد را از همه بیشتر دوست داشت.

او در سال ۱۹۶۶ به عنوان رئیس کمیسیون بین‌المللی انجمن سرطان آمریکا برگزیده شد. پس از این که آوا گاردنر (ستاره بزرگ سینمای کلاسیک آمریکا) در سال ۱۹۹۰ فوت کرد، یک خدمتکار و سگ او را به ارث برد. در راهپیمایی‌های مارتین لوترکینگ با او همراه می‌شد و پس از ترور لوترکینگ در سال ۱۹۶۸، یک پیشنهاد داد تا مراسم اسکار بعد از مراسم ختم او برگزار شود. در ماه مه سال ۲۰۰۳ و تنها دو هفته قبل از مرگش، انستیتوی فیلم آمریکا نقش او، آتیکوس فینج در فیلم کشتن مرغ مقلد را به عنوان «برترین قهرمان پرده‌های سینما در تاریخ» برگزید. ایندیانا جونز در رتبه دوم قرار گرفت و پس از آن جیمز باند سوم شد. به همراه عده‌ای از دوستانش در شهر اجولا (شهری در آنجا به دنیا آمد) تماشاخانه‌ای ساخت و هر وقت که برنامه کاری‌اش به او اجازه می‌داد، نمایشش را به روی صحنه می‌برد تا عطش کار کردن در تئاتر را در خود سیراب کند. در روزهای جوانی، قبل از این که ستاره سینما شود، از طریق «راهنمای سالن کنسرت» و «مدل لباس مجله‌ها» امرار معاش می‌کرد. او و چارلتون هستون که در فیلم کشور بزرگ با هم همبازی بودند، هر دو نقش منفی دکتر جوزف منگل (افسر ستمگر ارتش آلمان نازی) را بازی کردند. پک در فیلم پسران برزیل و هستون در فیلم پدرم، روا آلگوئم. قرار بود در فیلم چارلی و کارخانه شکلات سازی نقش پدربزرگ جو را بازی کند، اما قبل از آغاز پروژه درگذشت. بنا به مصاحبه‌ای بازیگران زن مورد علاقه‌اش آدری هپبورن، اینگرید برگمان و آوا گاردنر هستند. او در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۳ درگذشت.

زندگی شخصی

پک دو بار ازدواج کرد. بار اول در سال ۱۹۴۲ با گرتا کوکونن، که این ازدواج سیزده سال به طول انجامید و در همان سال جدایی اش از گرتا، یعنی سال ۱۹۵۵ با ورونیک پاسانی ازدواج کرد که تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۳ با همسر دومش زندگی کرد. پک از ازدواج اولش سه فرزند دارد و از ازدواج دوم دو فرزند. پسر بزرگش جان پک در سال ۱۹۷۵ با اسلحه خودکشی کرد.

نقل قول‌ها

«تو فیلم کشتن مرغ مقلد، من هر چه توان داشتم به کار بردم. همه احساساتم رو و هر چی رو که تو ۴۶ سال زندگی ام دربارهٔ زندگی خانوادگی و روابط پدرا با بچه‌هاشون یادگرفته بودم؛ و همه احساساتم رو دربارهٔ مبارزه با نژادپرستی، ستم گری و حق خوری.»

«می‌گن نقشهای منفی جذاب‌ترن، ولی مسئله این نیست. نقش آدمهای خوب روبازی کردن سخت تره، چون خیلی مشکله که این نقشهارو جذاب بازی کنی.»

«من فقط کارایی رو می‌کنم که دوست دارم. من عاشق بازیگری ام وقتی دارم می‌رم سر فیلمبرداری تو ماشینم آواز می‌خونم. من عاشق کار و زن و بچه و دوستامم. بعضی وقتا به خودم می‌گم: تو آدم خوشبختی هستی گریگوری پک. واقعاً خوشبختی».

«گرگوری پک بهترینه. بعضی‌ها می‌گن که اون گری کوپر دومه، ولی من می‌گم اون گرگوری پک اوله!»

«ایمان یه نیروی خیلی قویه. برای من مثل یه بادنما می‌مونه. خیلی وقتا، زمانی که مشکلات زیادی دارم، ایمان منو از این مشکلات به بیرون راهنمایی کرده و خیلی وقتا، به موفقیت و خوشبختی رسونده.»

دستمزدها

• روزهای پرافتخار (۱۹۴۴) - ۱۰٫۰۰۰ دلار
• فقط یک دلار (۱۹۵۱) - ۱۰٫۰۰۰ دلار
• سفتهٔ یک میلیون پوندی (۱۹۵۳) - ۲۵۰٫۰۰۰ دلار
• دست ارغوانی (۱۹۵۴) - ۲۵۰٫۰۰۰ دلار

فیلم‌شناسی

زن طراح (۱۹۵۷)

برف‌های کلیمانجارو

سال ۲۰۰۰

• روزهای افتخار (۱۹۴۴)
• کلیدهای پادشاهی (۱۹۴۴)
• اسرار سلطنت (۱۹۴۴)
• دره تصمیم (۱۹۴۵)
• طلسم شده (۱۹۴۵)
• یک سالگی (۱۹۴۶)
• دوئل در خورشید (۱۹۴۶)
• شکارچی بزرگ سفید (۱۹۴۷)
• قرارداد شرافتمندانه (۱۹۴۷)
• پرونده پاراداین (۱۹۴۷) - در ایران: پرونده خانم پاراداین
• آسمان زرد (۱۹۴۸)
• گناهکار بزرگ (۱۹۴۹)
• دوازده ساعت پرواز (۱۹۴۹)
• تفنگدار (۱۹۵۰)
• کاپیتان هوارتیو هورنبلوئر (۱۹۵۱)
• فقط یک دلاور (۱۹۵۱)
• دیوید و بث‌شبع (۱۹۵۱)
• برف‌های کلیمانجارو (۱۹۵۲)
• دنیا در دستانش (۱۹۵۲)
• سفتهٔ یک میلیون پوندی (۱۹۵۳)
• تعطیلات در رم (۱۹۵۳) - در ایران: شبی در رم
• به طرف پاریس (۱۹۵۴)
• مردم شبانه (۱۹۵۴)
• دشت ارغوانی (۱۹۵۴)
• مردی با لباس خاکستری (۱۹۵۶)
• موبی دیک (۱۹۵۶)
• زن طراح (۱۹۵۷)
• براوادوها (۱۹۵۸) - در ایران: شجاعان
• کشور بزرگ (۱۹۵۸)
• تپه پورک چاپ (۱۹۵۹)
• محبوب بی وفا (۱۹۵۹)
• در ساحل (۱۹۵۹)
• تفنگ‌های ناوارون (۱۹۶۱) - در ایران: توپ‌های ناوارون
• تنگه وحشت (۱۹۶۲)
• چگونه غرب تسخیر شد (۱۹۶۲) - نمایش نخست و تکراری در تهران بطریقه سینه راما و صدای استریوفونیک ۶ باندی در سینما اتلانتیک (آفریقا)
• کشتن مرغ مقلد (۱۹۶۲)
• پروژه مجهول (۱۹۶۳) (مجموعه تلویزیونی – بازی در یک قسمت)
• کاپیتان نیومن (۱۹۶۳)
• اسب کهر را بنگر (۱۹۶۴) - در ایران: گروگان
• سراب (۱۹۶۵)
• عربسک (۱۹۶۶) - برنامه افتتاحیه سینما گلدن سیتی (فلسطین)
• ماه ناظر (۱۹۶۸)
• طلای مکنا (۱۹۶۹)
• رئیس (۱۹۶۹)
• از خط عبور می‌کنم (۱۹۷۰) - در ایران: خشونت یک عشق
• شلیک (۱۹۷۱)
• بیلی دو کلاهه (۱۹۷۴) - نخستین نمایش در جشنواره جهانی فیلم تهران با حضور گریگوری پک - نمایش عمومی در سینما ریولی (صحرا)
• کبوتر (۱۹۷۴)
• طالع نحس (۱۹۷۶)
• مک‌آرتور (۱۹۷۷)
• پسران برزیل (۱۹۷۸)
• گرگهای دریایی (۱۹۸۰)
• آبی و خاکستری (۱۹۸۲) (مجموعه تلویزیونی)
• سکارلت و سیاه (۱۹۸۳) (فیلم تلویزیونی)
• صدای خاموش (۱۹۸۷)
• گرینگوی پیر (۱۹۸۹)
• پول دیگران (۱۹۹۱)
• تنگه وحشت (۱۹۹۱)
• پرتره (۱۹۹۳) (فیلم تلویزیونی)
• موبی دیک (۱۹۹۸) (فیلم تلویزیونی)^[۱]

گزیده جوایز

• جایزه اسکار:
  • ۱۹۶۸: جایزه بشردوستانه جین هرشولت
  • ۱۹۶۳: برنده جایزه بهترین بازیگر نقش اصلی مرد برای بازی در فیلم کشتن مرغ مقلد
  • ۱۹۵۰: نامزد دریافت جایزه بهترین نقش اصلی مرد برای بازی در فیلم دوازده ساعت پرواز
  • ۱۹۴۸: نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش اصلی مرد برای بازی در فیلم قرارداد شرافتمندانه
  • ۱۹۴۷: نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش اصلی مرد برای بازی در فیلم یک سالگی
  • ۱۹۴۶: نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش اصلی مرد برای بازی در فیلم کلیدهای پادشاهی
• جشنواره بین‌المللی فیلم برلین: ۱۹۹۳: برنده جایزه افتخاری خرس طلایی
• جشنواره فیلم کن: ۱۹۸۹: برنده جایزه ویژه
• رامی: ۱۹۹۸: نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد مجموعه‌ها یا فیلم‌های تلویزیونی برای بازی در فیلم موبی دیک
• جایزه گلدن گلوب:
  • ۱۹۹۹: برنده جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد مجموعه‌ها یا فیلمهای تلویزیونی برای بازی در فیلم موبی دیک
  • ۱۹۷۹: نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد برای بازی در فیلم پسران برزیل
  • ۱۹۸۷: نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد برای بازی در فیلم مک‌آرتور
  • ۱۹۶۹: برنده جایزه سیسیل ب دومیل
  • ۱۹۶۴: نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد برای بازی در فیلم کاپیتان نیومن
  • ۱۹۶۳: برنده جایزه بهترین بازیگر مرد برای بازی در فیلم کشتن مرغ مقلد
  • ۱۹۵۵: برنده جایزه هنریتا
  • ۱۹۵۱: برنده جایزه هنریتا
  • ۱۹۴۶: برنده جایزه بهترین بازیگر مرد برای بازی در فیلم یک سالگی

زندگی نامه ی جرج کلونی

بیوگرافی و زندگی نامه جورج کلونی

عکس جورج کلونی

 جورج کلونی با نام کامل جورج تیموتی کلونی به انگلیسی George Clooney در 6 مه 1961 در شهر لکزینگتون، کنتاکی ایالات متحده آمریکا متولد شد.

مادرش نینا بروس ملکه زیبایی و پدرش نیک کلونی، مجری رادیو و تلویزیون بود.

قد او 181 سانتیمتر می باشد.

عکس جوانی جرج کلونی

او علاقه زیادی به تحصیل نداشت، دوران دبستان و دبیرستان خود را در لکزینگتون گذراند و برای تحصیلات دانشگاهی به شمال کنتاکی رفت. کلونی در سال 1979 وارد دانشگاه شمال کنتاکی شد و شروع به تحصیل در رشته روزنامه‌ نگاری نمود. وی در سال 1981 دانشگاه را رها کرد و سال بعد به‌ منظور تکمیل تحصیلات وارد دانشگاه سینسینتی شد که در آن‌جا نیز در دریافت مدرک ناموفق ماند.

پس از رها کردن دانشگاه، توسط پدرش به کار گویندگی در شبکه تلویزیونی ای‌ام‌سی مشغول شد، در همان سال پسرخاله‌ اش به‌منظور تهیه‌کنندگی فیلم کوتاهی درباره اسب‌های مسابقه‌ای به شهر لکسینگتون رفته بود که در این فیلم جورج به ایفای نقش پرداخت و به این ترتیب جورج کلونی وارد عرصه بازیگری شد.

اولین نقش حرفه ای خود را در سریال تلویزیونی اتاق اورژانس که از برنامه‌های پربیننده تلویزیون آمریکا بود اجرا کرد و مورد توجه همگان قرار گرفت.

فیلم‌ های یک روز خوب با خارج از دید در کنار جنیفر لوپز در سال 1998، از طلوع تا غروب، ای برادر کجایی و طوفان کامل از موفق ترین فیلم های او محسوب می شوند.

جورج کلونی و امل علم الدین

جرج کلونی در سال 1990 با تالیا بالسام ازدواج کرد که پس از 3 سال از او جدا شد. کریستا آلن، استیسی کیبلر و الیزابیتا کانالیس هم از دوستان او بودند.

کلونی در آوریل سال 2014 نامزدی خود با آمل علم‌الدین وکیل لبنانی را به‌صورت رسمی اعلام کرد. جورج کلونی و امل علم الدین در سپتامبر 2014 در ونیز ایتالیا ازدواج کردند، هزینه ی ازدواج آن ها 4.6 میلیون دلار بوده است، حاصل این ازدواج یک دختر و پسر دوقلو به نام های الا و الکساندر می باشد.

جرج کلونی در سال 2005 برای فیلم سیریانا جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد، او در سال 2013 موفق شد جایزه اسکار بهترین فیلم را برای تهیه‌کنندگی فیلم آرگو دریافت نماید.

ساندرا بولاک، میشل پفیفر، مت دیمون، جولیانا مارگلیس، نیکول کیدمن و سیندی کراوفورد، برد پیت وجولیا رابرتز از دوستان نزدیک او هستند.

ثروت او حدود 500 میلیون دلار تخمین زده می شود.

در ژانویه 2008 سازمان ملل متحد جورج کلونی را عنوان یکی از سفیران صلح خود برگزید.

جورج کلونی و همسرش امل کلونی

حقایقی درباره ی جورج کلونی

کارگر مزرعه تنباکو

برخلاف اکثر هنرپیشه های هالیوود، جورج کلونی در شرایط سختی بزرگ شده، او در دوران جوانی کارگری کرده، او حتی در مزرعه های تنباکو کار کرده. احتمالا همین کار باعث شده که او از بیست سالگی سیگار کشیدن را شروع کند. او سیگار کشیدن را پس از مرگ عمویش به علت سرطان ریه ترک کرد.

او همیشه شخص محبوبی نبوده

حتی به فکرتان هم نمی رسد، اما جرج کلونی در دوران دبیرستان لات بازی و گردن کلفتی می کرده. چرا؟ او این دوران بد را پشت سرگذاشت وقتی همدست بزن بهادری پیدا کرد و پس از آن عضلات صورتش فلج شد. او تا آخر همان سال معالجه شد، اما پس از آن هرگز فراموش نکرد که هدفی داشته باشد.

داشتن حیوان خانگی عجیب

اکثر ستاره های هالیوودی از حیوانات خانگی معمولی مثل سگ و گربه نگهداری می کنند. از طرف دیگر، جرج کلونی از حیوانی نگهداری می کند که از آن در باغ وحش نگهداری می شود. او خوکی دارد به اسم مکس، این خوک نزدیک ترین همراه او بود و هدیه ای از طرف دوست دختر سابقش کلی پرستون مکس حتی با او در تخت خوابش می خوابید و با او سوار هواپیمای خصوصی جان تراولتا می شد!

عکس عروسی جرج کلونی و همسرش

زندگی مقتصدانه

هر آدم سختکوشی به شدت کار می کند تا رویاهایش را محقق کند و پس از آنکه به خواسته اش رسید دست از تلاش بردارد. جرج کلونی نمونه بزرگی است، او زندگی مقتصدانه ای داشت تا به هدف بزرگش رسید. او به جای چشم پوشی از هدف هایش، در آپارتمان کوچک دوست صمیمی اش در لس آنجلس زندگی می کرد و با دوچرخه رفت و آمد می کرد تا اینکه به هدفش در هالیوود رسید.

استعداد ذاتی

جرج کلونی اولین ستاره ی خوش تیپ و خوش قیافه ی خانوده اش نبود، مادرش، نینا بروس، دختر شایسته بوده و پدرش نیک کلونی، مجری برنامه های تلویزیونی. عمه های او بتی و رزماری کلونی خیلی پیش تر از او معروف شده بودند.

ایجاد تحول

جورج کلونی فقط یک ستاره خوش شانس، مشهور و ولخرج نیست. او نسبت به مسائل جهان توجه دارد، او از شهرتش برای ایجاد تحول در مسائل جهان استفاده می کند. یکی از کارهای او ایفای نقش در بحران دارفور بود. او در دیگران برای حساسیت داشتن نسبت به مساول جهانی ایجاد انگیزه می کند. او در سال 2006 برای شورای امنیت سازمان ملل سخنرانی کرد.

پوست کلفت بودن

این ستاره خوشتیپ هالیوود بارها در سریال کارتونی سوت پارک دست انداخته شده است. در عوض آن، او به شدت هوادار این سریال کارتونی است و تلاش می کند در این سریال نقشی داشته باشد و تا به حال چند رل مختلف در این سریال کارتونی بازی کرده است.

شکوفا شدن نفش هایش

او وقتی خیلی جوان بود در دهه 90 در یک سریال مزخرف بازی کرد که هیچ کس به آن توجهی نداشت. تا اینکه محبوبیتش به عنوان ستاره ای خوش تیپ و محبوب زنان از سال 94 با بازی در نقش دکتر دوگ شروع شد و تا سال 99 ادامه داشت. احتیاج به گفتن نیست که پس از آن دنیا خوش تیپی و جذابیت او را تایید کرده است.

زندگی تمام و کمال

جورج کلونی، یک ویلای مجلل در ایتالیا دارد. فهرست مهمان هایی که او برای گذراندن تعطیلات به آنجا دعوت می کند شبیه به لیست مهمانی های جشنواره های هالیوودی است. آنها در آنجا با یک قانون بیشتر خوش گذرانی می کنند؛ استفاده از تلفن ممنوع .

او در این باره می گوید چون ترجیح می دهد زندگی کند تا اینکه فقط وقت بگذراند.

زندگی نامه ی رابرت رد فورد

زندگینامه: رابرت ردفورد (۱۹۳۶-)

 چارلز رابرت ردفورد جونیور ۸ اوت سال ۱۹۳۶ در سانتامونیکای کالیفرنیا در آمریکا به دنیا آمد.

وی از مدرسهٔ ون‌نویز در لس آنجلس فارغ‌التحصیل شد و از آنجا با بورس بیس‌بال وارد دانشگاه کلورادو شد که در آنجا بر اثر نوشیدن بیش از حد نوشیدنی‌های الکلی بعد از مرگ مادرش در سن ۱۸ سالگی بورس خود را از دست داد.

بعد از آن در کلاس‌های نقاشی و نمایش و طراحی آکادمی آمریکایی هنرهای نمایشی در نیویورک شرکت کرد.

سال ۱۹۶۶ نقطه عطفی در کارنامه سینمایی رابرت ردفورد بود. او با ایفای سه نقش کاملا متفاوت، جایگاه خود را در هالیوود تثبیت کرد. در فیلم این ملک محکوم است در کنار ناتالی وود ایفای نقش کرد و در دو فیلم تعقیب و پابرهنه در پارک با جین فوندا. هر سه فیلم آثاری متفاوت و نو بودند که بر دید هنری و شیوه بازیگری ردفورد تأثیری تعیین کننده باقی گذاشتند.

ردفورد اولین فیلم خود را به نام مردم عادی در سال ۱۹۸۰ کارگردانی کرد که به خاطر آن اسکار کارگردانی را دریافت کرد. وی همانند وارن بیتی، کلینت ایستوود، مل گیبسن، ریچارد آتنبورو و کوین کاستنر از معدود دریافت‌کنندگان جایزه اسکار است که بیشتر به بازیگری مشهور است.

رابرت ردفورد موسس جشنوارهٔ فیلم ساندنس است که فلسفهٔ وجودی‌اش حمایت از فیلم‌های مستقل و بازار فروش آنها است.

برخی از آثار هنری رابرت ردفورد:

• گاسبای بزرگ
• نیش
• بوچ کسیدی و ساندنس کید
• تعقیب
• جاسوس بازی
• بروبیکر
• این ملک متروک شده
• همه مردان رئیس جمهور
• آخرین قلعه
• پیشنهاد بیشرمانه
• خروج از آفریقا
• رودخانه‌ای از میانش می‌‌گذرد
• کفش‌های کتانی
• نجوای اسب
• هاوانا

زندگی نامه ی کلینت ایستوود

بیوگرافی کلینت ایستوود – بازیگر

1396-07-24

لطفا به این مطلب رای دهید

 

[رای ها : 10 امتیاز : 4.3]

 

بیوگرافی کلینت ایستوود (زندگینامه هنرمندان)

در زندگینامه ی کلینت ایستوود اینگونه آمده است که : کلینتون (کلینت) ایستوود جونیور در ۳۱ مه ۱۹۳۰در سانفرانسیسکو آمریکا متولد شد. پدرش سنیور کلینت ایستوود و مادرش مارگارت راث رانر نام داشتند.

بازیگر، کارگردان و تهیه‌ کننده آمریکایی برنده چهار جایزه اسکار شامل دو اسکار بهترین فیلم و دو اسکار بهترین کارگردانی می باشد.

از معروف‌ ترین ساخته‌ های کلینت ایستوود می توان به نامه‌ هایی از ایوجیما، پرچم‌ های پدران ما، دختر میلیون دلاری و نابخشوده اشاره نمود. از خصوصیات کارهای کلینت ایستوود این است که در اکثر مواقع کار تهیه کنندگی و موسیقی بر عهده خود او می باشد.

کلینت ایستوود در ابتدا بین سال‌ های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۷ تقریباً فقط به عنوان بازیگر در فیلم‌ ها ظاهر میشد. مهمترین نقش‌ های او نقش کابوی بدون نام سه گانهٔ سرجولیونه (به خصوص مشهورترین آنها: خوب بد زشت) و نقش هری در سری فیلم‌ های هری کثیف است.

عکس کلینت ایستوود

کلینت ایستوود در سمت کارگردانی فیلم‌ های فوق‌ العاده‌ ای ساخته است که هر کدام بیانگر حقایقی تلخ از دنیای بدون نقص اطراف ما می‌ باشد. فیلم نابخشوده (۱۹۹۲) برای او اسکار بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را به ارمغان آورد. بعد از نابخشوده چند فیلم جنایی دیگر ساخت که در مقایسه با نابخشوده فیلم‌ های ضعیفی بودند. تا اینکه در سال ۲۰۰۳ رود میستیک را می سازد که در آن بازیگرانی چون شان پن و تیم رابینز حضور داشتند و جوایزی از جمله اسکار نیز برای این فیلم مهم دریافت کرده‌ اند و خود او نیز نامزد بهترین کارگردانی شد.

سال بعد از موفقیت رود میستیک، فیلم تأثیرگذار دختر میلیون دلاری را میسازد و برای بار دوم بعد از نابخشوده، اسکار بهترین کارگردانی و فیلم را کسب میکند. در سال ۲۰۰۶ دوگانهٔ جنگی دربارهٔ جنگ جهانی دوم بین آمریکا و ژاپن با نام‌ های پرچم‌ های پدران ما و نامه‌ هایی از ایوجیمارا میسازد که هر دو از سوی بسیاری از منتقدین بهترین فیلم‌ های سال معرفی می شوند. نامه‌ هایی از ایوجیما توانست در جوایز اسکار نامزد ۴ جایزه (از جمله بهترین فیلم و کارگردانی) بشود هر چند که در مقابل فیلم رفتگان از مارتین اسکورسیزی باخت. در ۲۰۰۸ دو فیلم مهم میسازد، یکی بچهٔ جایگزین (با بازی آنجلینا جولی که برای بازی در این فیلم نامزد جایزهٔ اسکار شد) و یکی گرن تورینو که برای آن جایزهٔ دست آورد یک عمر را گرفت. در ۲۰۰۹ کلینت ایستوود برای بار چندم، از مورگان فریمن در فیلم شکست‌ ناپذیرش استفاده میکند که نامزد دو اسکار شد ولی هیچ یک را بدست نیاورد.

آنچه همواره در فیلم‌ های وی قابل احساس است، تلخی بیش از حد ولی صادق فیلم‌ های اوست که به بحران‌ های دنیای اطراف ما می پردازد. از جمله آنها : جنگ و پیامدهای اشتباه آن، تجاوز، معلولیت و تبعیض نژاد و …

کلینت ایستوود فیلمها

از فیلم‌ های معروف وی میتوان به موارد زیر نمود :

خوب، بد، زشت

به خاطر چند دلار بیشتر

به خاطر یک مشت دلار

نابخشوده

دختر میلیون دلاری

قدرت مطلق

جنایت حقیقی

روی خط آتش

قلعه عقابها

گاوچرانها

هری کثیف در استخر کشته شد

فرار از زندان الکاتراز

دنیای بدون نقص (دنیای کامل)

کار خون

آخرت

رودخانه مرموز

پرچم های پدران ما

نامه‌هایی از ایوجیما

بچه اشتباهی

توضیح : فیلم های به خاطر یک مشت دلار و به خاطر چند دلار بیشتر فیلم هایی متفاوت می باشند و به ترتیب در سال های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ ساخته شده‌ اند.

افتخارات کلینت ایستوود

جوایز اسکار

جایزه بهترین کارگردانی و بهترین فیلم در سال ۱۹۹۲ برای فیلم نابخشوده

جایزه بهترین کارگردانی و بهترین فیلم در سال ۲۰۰۴ برای فیلم دختر میلیون دلاری

جایزه یادبود ایروینگ جی تالبرگ در سال ۱۹۹۵

جوایز سزار

سزار افتخاری در سال ۱۹۹۸

بهترین فیلم خارجی در سال ۲۰۰۴ (میلادی) ۲۰۰۴ فیلم رودخانه مرموز

بهترین فیلم خارجی در سال ۲۰۰۶ فیلم دختر میلیون دلاری

 

زندگی نامه ی رابرت دنیرو

بیوگرافی و زندگی نامه رابرت دنیرو

عکس رابرت دنیرو

رابرت دنیرو با نام کامل رابرت آنتونی دنیرو جونیور به انگلیسی Robert De Niro در 17 اوت 1943 در منهتن نیویورک، آمریکا متولد شد.

رابرت تنها فرزند ویرجینیا آدمیرال و رابرت دنیرو پدر بود که هر دو نقاش بودند، وقتی که رابرت دو ساله بود این دو از هم جدا شده بودند.

قد او 177 سانتیمتر است.

دنیرو دوران ابتدایی را در منهتن گذراند، سپس برای کلاس هفتم و هشتم به دبیرستان الیزابت ایروین رفت و در رشته ی موسیقی و هنر برای کلاس نهم پذیرفته شد، اما در سن 16 سالگی ترک تحصیل کرد و در استودیوی هنری اچ بی در کلاس های بازیگری لی استراسبرگ، بازیگری را آموخت.

رابرت دنیرو و همسرش گریس هایتاور

فیلم های رابرت دنیرو

رابرت دنیرو در سال 1968 اولین فیلم خود را با عنوان احوالپرسی اثر برایان دی پالما کارگردان جوان آن سال های سینما بازی کرد.

از فیلم های معروف او می توان به فیلم پدر خوانده در کنار آل پاچینو و مارلون براندو، فیلم راننده تاکسی در کنار جودی فاستر، روزی روزگاری در آمریکا، شکارچی گوزن در کنار مریل استریپ، گاو خشمگین، مخمصه، بیداری ها، تنگه وحشت، مردان افتخار، کازینو، ملاقات با والدین، راهنمای عشق 3 در کنار مونیکا بلوچی، دفترچه امیدبخش در کنار بردلی کوپر و جنیفر لارنس و جوی در کنار جنیفر لارنس اشاره کرد.

رابرت دنیرو و آل پاچینو

دنیرو برای بازی در فیلم پدرخوانده 2 برنده ی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد، برای بازی در فیلم گاو خشمگین برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.

همچنین برای بازی در فیلم های راننده تاکسی و تنگه وحشت نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد و برای بازی در فیلم دفترچه امیدبخش نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد بود.

رابرت د نیرو همچنین نامزدی دریافت چهار جایزه گولدن گلوب و شش جایزه بفتا را در کارنامه هنری خود دارد.

رابرت دنیرو در سال 1976 با داین ابوت ازدواج کرد، حاصل این ازدواج یک فرزند پسر به نام رافائل می باشد و علاوه بر این دنیرو سرپرستی دختر ابوت که درنا نام داشت را بر عهده گرفت، این دو در سال 1988 از هم جدا شدند.

دنیرو دو فرزند دوقلو به نام‌ های آرون کندریک و جولیان هنری دنیرو متولد سال 1995 و هلن گریس متولد سال 2011 دارد که از طریق رحم اجاره ای به دنیا آمدند.

رابرت دنیرو

رابرت در سال 1997 با گریس هایتاور ازدواج کرد و در سال 1998 فرزند آن‌ها که الیوت نام دارد، به دنیا آمد، الیوت مبتلا به اوتیسم است. این دو در سال 1999 با هم به مشکل برخوردند و قصد جدایی داشتند که در نهایت این اتفاق نیفتاد و آن ها در سال 2004 دوباره پیمان ازدواج بستند.

دنیرو  4 نوه دارد که یکی از دخترش درنا و 3 تای دیگر از پسرش رافائل هستند.

در سال 2003 دچار سرطان پروستات شد ولی با عمل جراحی آن را درمان کرد.

دنیرو در ماه می سال 2015 به عنوان بزرگترین بازیگر تاریخ سینما برگزیده شد.

مریل استریپ بازیگر زن مورد علاقه ی او می باشد و بیشتر دوست دارد نقش مقابلش در فیلم ها را مریل بازی کند.

رابرت دنیرو و فرزندانش

مارلون براندو بازیگر مرد مورد علاقه ی او می باشد.

او در سال 2011 به عنوان رئیس هیئت داوران جشنواره فیلم کن انتخاب شد.

به زبان های ایتالیایی و فرانسوی تسلط کامل دارد.

ثروت او 200 میلیون دلار تخمین زده می شود.

او یک رستوران به نام گریل تریبیکا در خیابان 375 گرینویچ در تریبیکا، منهتن دارد که آن را با لو دایموند فیلیپس و درو نیپورنت شریک است.

رابرت دنیرو و آل پاچینو دوستان نزدیک هستند.

او یکی از بازیگران مورد علاقه ی مارتین اسکورسیزی کارگردان معروف هالیوود است، رابرت دنیرو و مارتین اسکورسیزی در 9 فیلم با هم همکاری داشته اند.

جملات رابرت دنیرو

من دوست ندارم که فیلم های خودم را تماشا کنم، در حال تماشای فیلم های خودم خوابم میبره.

نمی دونم چرا بیشتر مردن به جای اینکه احساساتشون را بروز بدهند سعی می کنند که آن ها را مخفی کنند.

پول می تونه رندگی شما را شادتر کنه، اگه شما خوش شانس باشید که پول به دست بیارید پس خوشانسید.

همه می دانند که چاپلین یک هنرمند بزرگ بود اما او فیلم هایش را فقط برای سرگرمی می ساخت و بعد این فیلم ها به هنر تبدیل شدند.

در موردش حرف نزن با عمل نشون بده!

زندگی نامه ی انتونی کوِیِِِین

زندگینامه: آنتونی کوئین (۱۹۱۸- ۲۰۰۱)

 آنتونیو رودولفو اوکزاکا کوئین ۲۱ آوریل سال ۱۹۱۵ از پدری ایرلندی و مادری مکزیکی در مکزیک به دنیا آمد.

وی در یکی از مناطق نزدیک لوس آنجلس بزرگ شده بود و مدرسه را زودتر از وقت موعود ترک کرد، اما قبل از اینکه هنرپیشه شود، بوکسر و نقاش بود. وی  بازیگر، نویسنده و نقاش مکزیکی، آمریکایی‌تبار و یکی از بازیگران هالیوود بوده است.

خانواده‌ کوئین‌ بسیار پرجمعیت‌ بودند و به‌ منظور زندگی‌ بهتر و کسب‌ و کار پر درآمدتر به‌ لس‌آنجلس‌ مهاجرت‌ کردند و به‌ این‌ ترتیب‌ آنتونی‌ کوئین‌ دوران‌ کودکی‌ خود را در آمریکا گذراند و خانواده‌‌اش‌ در شرق ‌لس‌ آنجلس‌ اقامت‌ داشتند.

• فرانچسکو کوئین در گذشت

آنتونی‌ از همان‌ دوران‌ کودکی‌ برای‌ کمک‌ به‌ خرج‌ خانواده‌ مشغول‌ به‌ کار شد و از همین‌ رو بسیار زود دبیرستان‌ را ترک‌ کرد. او که‌ به‌ کارهای‌ نمایش‌ علاقه‌ داشت‌ وارد تئاتر شد و تصمیم‌ گرفت‌ این‌ کار را دنبال‌ کند اما برای‌ بازیگر دورگه‌ای‌ چون‌ او که‌ چهره‌ بیشتر مکزیکی‌ داشت‌ به‌ دلیل‌ آنکه‌ سفید پوست‌ بودن‌ و داشتن‌ نژاد اروپایی‌ یکی‌ از ضرورت‌های‌ پیشرفت‌ بود، موفقیت‌ در هالیوود کار دشواری‌ بود.

با این‌ حال‌ آنتونی‌ کوئین‌ در سال‌ ۱۹۳۶ توانست‌ نخستین‌ نقش‌ سینمایی‌ خود را به‌ دست‌ بیاورد و در فیلم‌ قول‌ شرف‌ به‌ کارگردانی‌ لیو لاندرز ایفای‌ نقش‌ کند و در همان‌ سال‌ با دختر خوانده‌ سیسیل‌.ب. دومیل‌ کارگردان‌ مشهور دوره‌ کلاسیک‌ هالیوود آشنا شد و ازدواج‌ کرد.

در فاصله‌ بین‌ سا‌‌ل‌های‌ ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۷ آنتونی‌ کویین‌ در نقش‌های‌ درجه‌ دو درجه‌ سه‌ به‌ ایفای‌ نقش‌ پرداخت‌ که‌ هیچ‌ کدام‌ نتوانست‌ آنطور که‌ باید خواسته‌‌های‌ او را برآورده‌ کند و از همین‌ روی‌ به‌ مدت‌ سه‌ سال‌ به‌ تئاتر برادوی‌ رفت‌ و در صحنه‌ تئاتر به‌ ایفای‌ نقش‌ پرداخت‌، اما در تئاتر هم‌ اوضاع‌ بهتر از سینما نبود و باز هم‌ آنتونی‌ با تبعیض‌ نژادی‌ مواجه‌ شد.

سال‌ ۱۹۵۱ و با ایفای‌ نقش‌ در فیلم‌ نقاب‌ انتقام‌ جو به‌ سینما بازگشت‌. بازی‌ در فیلم‌ مشهور زنده‌ باد زاپاتا باعث‌ شد تا نام‌ آنتونی‌ کویین‌ بر سر زبانها بیافتد. هر چند که‌ در آن‌ فیلم‌ مارلون‌ براندو بازیگر نقش‌ اول‌ بود و آنتونی‌ کویین‌ نقش‌ برادر او را داشت‌ و برای‌ این‌ فیلم‌ که‌ به‌ کارگردانی‌ الیا کازان‌ بود او توانست‌ اسکارنقش‌ دوم‌ را از آن‌ خود کند.

پس‌ از این‌ موفقیت‌ آنتونی‌ توانست‌ در سال‌ ۱۹۵۶ برای‌ ایفای‌ نقش‌ در فیلم‌ شور زندگی‌ به‌ کارگردانی‌ وینسنت‌ مینه‌ لی‌ دومین‌ جایزه‌ اسکار را به‌ دست‌ آورد. البته‌ باز هم‌ برای‌ نقش‌ دوم‌. اما این‌ موفقیت‌ها بالاخره‌ توجه‌ کارگردانان‌ و تهیه‌ کنندگان‌ مشهور سینما را به‌ سوی‌ آنتونی‌ کوئین‌ جلب‌ کرد کم‌ کم‌ نقش‌های‌ اول‌ به‌ این‌ بازیگر توانا واگذار شد.

در سال‌ ۱۹۶۴ آنتونی‌ کوئین‌ در فیلم‌ زوربای‌ یونانی‌ به‌ کارگردانی‌ مایکل‌ کاکویانیس‌ ایفای‌ نقش‌ کرد و این‌ فیلم‌ باعث‌ شهرت‌ بسیار زیادی‌ برای‌ آنتونی‌ شد.

آنتونی‌ کویین‌ شاید به‌ مانند ستارگانی‌ چون‌ جان‌ وین، کلارک‌ گیبل‌ و همفری‌ بوگارت‌ همواره‌ بازیگر نقش‌ اول‌ نبود، اما با این‌ حال‌ او همواره‌ به‌ عنوان‌ یک‌ ستاره‌ و یک‌ سوپر استار در سطح‌ اول‌ هالیوود مطرح‌ بود و با توجه‌ به‌ اینکه‌ در نقش‌های‌ متفاوت‌ با ملیت‌های‌ متفاوت‌ ظاهر می‌‌شد، برای‌ بسیاری‌ از مردم‌ کشورهای‌ مختلف‌ نقش‌هایش‌ جالب‌ توجه‌ بود.

وی با ایفای نقش حمزه در فیلم محمد رسول الله (ص) و عمر مختار، از جمله بازیگرانی است که در ایران چهره‌ای شناخته شده و محبوب دارد.

آنتونی‌ کویین‌ تا آخرین‌ روزهای‌ عمر خود همچنان‌ به‌ عنوان‌ بازیگری‌ قابل‌ احترام‌ بود و به‌ ایفای‌ نقش‌ در فیلم‌های‌ متعددی‌ پرداخت.‌ آخرین‌ فیلم‌ او avenging angelo نام‌ داشت‌ که‌ محصول‌ سال‌ ۲۰۰۱ بود و مدتی‌ پس‌ از ایفای‌ نقش‌ در این‌ فیلم‌؛‌ در سوم‌ ژوئن‌ ۲۰۰۱ درگذشت.

برخی از افتخارات و آثار هنری آنتونی‌ کویین:‌

• برنده‌ اسکار برای‌ فیلم‌ زنده‌باد زاپاتا در سال‌ ۱۹۵۳
• برنده‌ اسکار برای‌ فیلم‌ شور زندگی‌ در سال‌ ۱۹۵۶
• نامزدی‌ گلدن‌ گلاب‌ برای‌ فیلم‌ شور زندگی‌ در سال‌ ۱۹۵۷
• نامزدی‌ اسکار برای‌ فیلم‌ بادهای‌ وحشی‌ در سال‌ ۱۹۵۸
• نامزدی‌ بافتا در سال‌ ۱۹۶۳ برای‌ فیلم‌ لورنس‌ عربستان‌
• جایزه‌ بهترین‌ بازیگر برای‌ فیلم‌ زوربای‌ یونانی‌ در سال‌ ۱۹۶۴
• نامزدی‌ گلدن‌ گلاب‌ برای‌ فیلم‌ زوربای‌ یونانی‌ در سال‌ ۱۹۶۵
• نامزدی‌ بافتا برای‌ فیلم‌ زوربای‌ یونانی‌ در سال‌ ۱۹۶۶
• نامزدی‌ گلدن‌ گلاب‌ برای‌ فیلم‌ راز سانتا ویتوریا در سال‌ ۱۹۷۰
• برنده‌ جایزه‌ سیسیل‌ ب‌ دومیل‌ در سال‌ ۱۹۸۷
• نامزدی‌ جایزه‌ امی‌ برای‌ حضور در مجموعه‌ تلویزیونی‌ اوناسیس‌، ثروتمندترین‌ مرد جهان‌ در سال‌ ۱۹۸۸
• نامزدی‌ گلدن‌ گلاب‌ برای‌ فیلم‌ تلویزیونی‌ گوتی‌ در سال‌ ۱۹۹۷
• جایزه‌ شهر هلوا در سال‌ ۲۰۰۱
• جایزه‌ یک‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ در سال‌ ۲۰۰۳
• استاد مرده
• انتقام
• باراباس
• توپ‌های سن سباستین
• جاده
• کفش‌های مرد ماهیگیر
• راه رفتن روی ابرها
• عمر مختار
• عیسی ناصری ۱
• عیسی ناصری ۲
• گوژپشت نتردام
• لورنس عربستان
• انتقام آنجلو
• محمد رسول الله
• اسب کهر را بنگر
• زوربای یونانی
• قرارداد مارسی
• آخرین قطار گان هیل

زندگی نامه ی مارلون براندو

زندگینامه مارلون براندو – بازیگر

1396-03-27

لطفا به این مطلب رای دهید

 

[رای ها : 27 امتیاز : 3.9]

 

بیوگرافی مارلون براندو در زندگینامه مارلون براندو اینگونه آمده است که : مارلون براندو ۳ آوریل سال ۱۹۲۴در ایالت نبراسکا آمریکا دیده به جهان گشود. براندو مدتی به مدرسه نظامی رفت و بعد به کارهای مختلفی مشغول شد و نهایتاً برای شرکت در کلاس‌ های بازیگری راهی نیویورک شد… و  نزد استادش، استلا آدلر، متد استانیسلاوسکی را آموخت.

مدتی بعد مارلون براندو به مدرسه بازیگری اکتورز استودیو که الیا کازان آن را اداره میکرد، راه پیدا کرد و در آنجا زیر نظر لی استراسبرگ متد اکتینگ (روشی که بازیگر برای اجرای نقش باید مدتی آن نقش را زندگی کند) را تکمیل نمود.

نخستین حضور مارلون براندو بر پرده سینما بازی در فیلم مردان ساخته فرد زینه مان در سال ۱۹۸۵ بود. وی برای آماده کردن نقشش در این فیلم بیش از یک ماه خود را در بیمارستان بستری کرده بود. کاری که از دید بسیاری از بازیگران مجرب آن دوران مانند لارنس الیویه یا کلارک گیبل حماقت محض محسوب میشد.

مارلون براندو یکی از تاثیرگذارترین بازیگران تاریچ سینما است. از فیلم‌ های مشهوری که وی در آنها ایفای نقش کرده‌ است می‌توان به “اتوبوسی به نام هوس” در نقش استنلی کووالسکی، در “بارانداز” در نقش تری مالوی هر دو به کارگردانی الیا کازان و “پدرخوانده” در نقش دون ویتو کورلئونه اشاره نمود. بسیاری بهترین نقش او را پدر خوانده [بهترین فیلم تاریخ سینما معرفی شد] می‌ دانند.

عکس مارلون براندو

مارلون براندو این بازیگر آمریکایی در بین بسیاری از علاقمندان به سینما و منتقدان به عنوان بهترین بازیگر تاریخ سینما شناخته میشود.

وی در نقش‌ های متفاوتی بازی کرده است، از شکسپیر تا موزیکال، از درام تا کمدی. در “مردها و عروسک‌ ها” در نقش اسکای مسترسون همه را مجذوب کرد. در “شورش در کشتی بونتی” نقش فلچرکریسچن ضعیف النفس را داشت.
ساخت بونتی مصادف بود با قطع پیوند مارلون براندو با صاحبان هالیوود. در سال ۱۹۶۰ “سربازهای یک چشم” را کارگردانی کرد و در تعقیب و انعکاس در “چشمان طلایی” بازی کرده و سپس در سال ۱۹۷۲ در نقش دون کورلئونه در پدرخوانده ظاهر گردید.
هنگامی که آکادمی اسکار مارلون براندو را به عنوان برنده برگزید، وی زن سرخپوستی را برای گرفتن جایزه، از جانب خود مامور کرد تا به این وسیله توجه عموم را به وضع رقت‌ بار سرخپوستان آمریکا جلب کند. وی روز به روز بیشتر معطوف مسائل و مشکلات بشری شد و فیلم‌ های آخر او نشانگر این گونه تمایلات سیاسی و اجتماعی اوست.
مارلون براندو پیشکسوت سبکی معروف به نام متدی بود که بلافاصله پس از او بازیگرانی مانند جیمز دین و مونتگومری کلیفت و سال‌ ها بعد پل نیومن، داستین هافمن و رابرت دنیرو با درخشش خود این سبک را در سینمای آمریکا تثبیت کردند.

چاقی مفرط در سال‌ های پایانی برای براندو بسیار دردسر آفرین بود. فرانسیس فورد کاپولا کارگردان پدرخوانده برای متقاعد کردن تهیه‌ کنندگان فیلم برای انتخاب مارلون براندو تلاش زیادی نمود. چرا که عقیده داشتند زمان این بازیگر دیگر گذشته است.

پس از پدرخوانده دوباره نام مارلون براندو در جهان سینما مطرح شد. پس از این بود که براندو در فیلم‌ های مطرحی مانند آخرین تانگو در پاریس، اینک آخر الزمان و آبگیرهای میسوری بازی نمود . نقش کوتاه او در انتهای فیلم “اینک آخرالزمان” نیز از به یاد ماندنی‌ ترین نقش‌ های تاریخ سینماست.

مارلون براندو ستاره افسانه‌ ای سینما روز جمعه ۲ ژوئیه سال ۲۰۰۴ در سن ۸۰ سالگی پس از مدت‌ ها بیماری در بیمارستانی در لس آنجلس درگذشت.

افتخارات مارلون براندو

نامزد دریافت جایزه اسکار در سال ۱۹۵۱ به خاطر اتوبوسی به نام هوس
نامزد دریافت جایزه اسکار در سال ۱۹۵۲ به خاطر زنده باد زاپاتا
نامزد دریافت جایزه اسکار در سال ۱۹۵۳ به خاطر جولیوس سزار
برنده اسکار بهترین بازیگر مرد در سال ۱۹۵۴ به خاطر One The Waterfront
نامزد دریافت جایزه اسکار در سال ۱۹۵۷ به خاطر سایونارا
برنده اسکار بهترین بازیگر مرد در سال ۱۹۷۲ به خاطرThe Godfather
نامزد دریافت جایزه اسکار در سال ۱۹۷۳ به خاطر آخرین تانگو در پاریس
نامزد دریافت جایزه اسکار در سال ۱۹۸۹ به خاطر A Dry White Season

فیلم های مارلون براندو

مردان ۱۹۵۰
اتوبوسی به نام هوس ۱۹۵۱
زنده باد زاپاتا ۱۹۵۲
جولیوس سزار ۱۹۵۳
دزیره ۱۹۵۴
وحشی ۱۹۵۴
در بارانداز ۱۹۵۴
مردها و عروسک‌ ها ۱۹۵۵
چایخانه ماه اوت ۱۹۵۶
سایونارا ۱۹۵۷
شیرهای جوان ۱۹۵۸
فراری ۱۹۵۹
سربازهای یک چشم ۱۹۶۱
شورش در کشتی بونتی ۱۹۶۲
آمریکایی پلید ۱۹۶۳
داستان تختخواب ۱۹۶۴
نام رمز مریتوری ۱۹۶۵
آپالوزا ۱۹۶۶
تعقیب ۱۹۶۶
دیدار مارلون براندو ۱۹۶۶
کنتسی از هنگ کنگ ۱۹۶۷
انعکاس در چشم طلایی ۱۹۶۷
کندی ۱۹۶۸
بسوزان ۱۹۶۹
شب روز بعد ۱۹۶۹
پدرخوانده ۱۹۷۲
ولگرد نیمه شب ۱۹۷۲
آخرین تانگو در پاریس ۱۹۷۳
آبخیزهای میسوری ۱۹۷۶
سوپرمن ۱۹۷۸
اینک آخرالزمان ۱۹۷۹
نبرد برای آمازون ۱۹۷۹
فورمول ۱۹۸۰
فصل سپید و خشک ۱۹۸۹
فرش من ۱۹۹۰
کریستوفر کلمب ۱۹۹۲
جیمی هالیوود ۱۹۹۴
دون ژوان دو مارکو ۱۹۹۵
جزیره دکتر مورو ۱۹۹۶
شجاع ۱۹۹۷ََ
پول مفت ۱۹۹۸
امتیاز ۲۰۰۱

زندگی نامه ی ادری هیپورن

ابتدای زندگی

آدری هپبورن با نام اصلی آدری کاتلین راستن (به انگلیسی: Audrey Kathleen Ruston) در ۴ مه ۱۹۲۹ در شهر بروکسل پایتخت بلژیک به دنیا آمد. پدرش جوزف ویکتور آنتونی راستن (به انگلیسی: Joseph Victor Anthony Ruston)، بانکدار ثروتمند بریتانیایی و مادرش بارونِس الا فون همسترا (به هلندی: Ella van Heemstra) هلندی بود. او از ازدواج قبلی مادرش دو برادرخوانده نیز داشت. دوران کودکی‌اش را در زمان جنگ جهانی دوم، در هلند سپری کرد. شانزده ساله بود که برای همیشه هلند را ترک کرد و به انگلستان رفت.

زندگی هنری

استعداد او در دوران مدرسه توسط یک بالرین کشف شد ولی به دلیل جنگ جهانی دوم نتوانست به کار خود ادامه دهد اما این عشق نسبت به باله همیشه در وجود او بود تا بالاخره از همان طریق نیز وارد عالم سینما شد.

به همراه هرکورت ویلیامز در تعطیلات در رم

به همراه ویلیام هولدن در سابرینا

به همراه کری گرانت در معما

استعداد بازیگری آدری هپبورن روی صحنه تئاتر و با نمایش «ژی‌ژی» شکوفا شد. این اثر نویسندهٔ فرانسوی کولتقبلاً در سینما و تئاتر اجرا شده بود، اما در صحنهٔ تئاتر برادوی نیویورک و با بازی هنرمندانهٔ آدری هپبورن بود که سیمای دخترکی ساده‌دل و مهربان به نام ژی‌ژی به‌طور واقعی جان گرفت. وی روزی در لابی یک هتل با چند موزیسین در حال رقص بود که کارگردان تئاتر ژی‌ژی که هنوز به دنبال بازیگر نقش اولش بود او را می‌بیند و با وجود رد درخواست توسط آدری او با اصرار او را وارد نمایش خود می‌کند. این نمایش درآمد و شهرت نسبتاً خوبی برای وی به دنبال داشت.

پس از نقش‌هایی کوتاه در چند فیلم بریتانیایی، توسط ویلیام وایلر برای ایفای نقش «پرنسس آن» انتخاب شد. هپبورن در سال ۱۹۵۳ در اولین فیلم آمریکایی خود به نامتعطیلات رومی به کارگردانی ویلیام وایلر شرکت کرد و در کنار گریگوری پک بازی دلنشین و ماهرانه‌ای ارائه داد که برای او یک جایزه اسکار به ارمغان آورد. تهیه‌کنندگان این فیلم در ابتدا الیزابت تیلور را برای این نقش در نظر داشتند، اما کارگردان این فیلم سخت تحت تأثیر تست‌های صحنه آدری هپبورن قرار گرفت و نقش را به او واگذار کرد. آدری هِپبورن، بخاطر بازی در فیلمِ تعطیلات رومی، موفق به دریافت سه جایزهٔ اسکار، گلدن گلوب و بَفتا شد، تا پیش از وی هیچ بازیگر زنی موفق به دریافت هم‌زمانِ این سه جایزه مهم سینمایی برای یک نقش‌آفرینی نشده‌بود.^[۲]

در سال ۱۹۵۴ با بازی در فیلم «سابرینا» به کارگردانی بیلی وایلدر، در کنار دو غول سینمایی، هامفری بوگارت و ویلیام هولدن، بار دیگر درخشید.

آدری هپبورن در سال ۱۹۵۴ با مل فرر ازدواج کرد. این زوج هنری در فیلم «جنگ و صلح»، اقتباسی ادبی از اثری هم‌نام از تولستوی، نیز بطور مشترک در صحنه ظاهر شدند. آدری هپبورن در سال ۱۹۵۷ باز هم برای بیلی وایلدر در فیلم عشق در بعدازظهر نقش‌آفرینی کرد. به باور برخی منتقدان، هپبورن در این فیلم‌ها وجه تازه‌ای ازاروتیسم را به تماشاگران سینما معرفی کرد.

آدری هپبورن سه ماه از تولد پسرش نگذشته بود که در سال ۱۹۶۱ بازی در فیلم صبحانه در تیفانی به کارگردانی بلیک ادواردز را شروع کرد. شمایلی که هپبورن از یک زن آزاد ساخت، بعدها به عنوان زن دههٔ شصتی شهرت پیدا کرد. هپبورن با این فیلم برای چهارمین بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد. بسیاری از دوستداران فیلم و سینما، چهرهٔ هپبورن را در پیوند با صبحانه در تیفانی در ذهن دارند. این فیلم بر اساس داستانی به همین نام از ترومن کاپوتی ساخته شده‌است.

هپبورن در طول فعالیت‌های هنری خود با هنرپیشگان صاحب‌نامی همکاری داشت، از جمله با کری گرانت در فیلم «معما». این فیلم در سال ۱۹۶۳ به پردهٔ سینماها راه یافت و کارگردانی آن را استنلی دانن برعهده داشت. گرانت پیشتر بازی در مقابل آدری در فیلم‌های تعطیلات در رم و سابرینا را رد کرده بود.

 

دیدار با رونالد ریگان (۱۹۸۱)

بهترین جلوه این تیپ سینمایی تازه در فیلم موزیکال «بانوی زیبای من» دیده می‌شود که در سال ۱۹۶۴ به کارگردانی جرج کیوکر ساخته شد. این فیلم با فضای رنگین، لحن شاد و آهنگ‌های زیبایش یکی از بهترین موزیکال‌های تاریخ سینما به‌شمار می‌رود. آدری هپبورن با مهارتی خیره‌کننده در نقش دخترکی عامی و فقیر ظاهر می‌شود که به محافل اشرافی راه پیدا می‌کند. آهنگ‌هایی که او در این فیلم خواند، همه جا ورد زبان شد.

«رابین و ماریان» یکی از دو فیلمی است که در دههٔ ۱۹۷۰ با بازیگری آدری هپبورن ساخته شد. هپبورن در این فیلم که داستانی کم و بیش متفاوت از ماجرای رابین هود را به تصویر می‌کشد، در کنار شان کانری نقش‌آفرینی کرد.

جملات آدری هپبورن

• لحظات سختی داشته ام، اما همیشه، آخر هر سختی یک جایزه هم گرفتم
• یادتان باشد اگر به دستی برای کمک نیاز داشتید در انتهای بازویتان قرار دارد.
• همین جور که دارید پیرتر می‌شوید یادتان باشد که یک دست دیگر هم دارید: یکی برای اینکه به خودتان کمک کنید و دومی برای کمک به دیگران.
• هر چیزی یاد گرفتم، از فیلم دیدن بوده‌است.
• به اعتقاد من، زنان شاد، زیباترین زن‌ها هستند.
• به باور من، فردا روز دیگری ست ... من به معجزه اعتقاد دارم.
• هیچ چیز غیر ممکنی وجود ندارد، خود واژه می‌گوید من ممکن هستم.
• زیبایی یک زن به لباس‌هایی که می‌پوشد، نیست. زیبایی زن باید در چشمانش دیده شود، آنجا که منزلگاه عشق و مسیر رسیدن به قلب اوست.

دیگر فعالیت‌ها

آدری هپبورن از اوایل دهه ۱۹۷۰ که هنوز جوان و پرآوازه بود، هرچه کمتر به کار در سینما و بیشتر به فعالیت‌های نیکوکارانه پرداخت. در ماه مارس سال ۱۹۸۸ سازمان یونسکو آدری هپبورن را به عنوان فرستادهٔ ویژه برای یاری به کودکان فقیر و گرسنه تعیین کرد. او بارها به مناطق بحرانی و قحطی‌زدهٔ آفریقا سفر کرد تا اندکی از رنج محرومان بکاهد.

آدری هپبورن در عرصهٔ مدل مو و به ویژه مد لباس نیز الگوی بسیاری از دختران و زنان بود. درخور توجه آنکه طراحی و دوخت لباس‌های او در فیلم‌ها را همواره ژیوانشی، طراح پرآوازه مد، برعهده داشت. لباسی که هپبورن در ابتدای فیلم صبحانه در تیفانی بر تن دارد، در سال ۲۰۰۶ در حراج کریستی به مبلغ ۶۹۲ هزار دلار به فروش رفت.

از سال ۱۹۸۳ تا پایان زندگی‌اش سفیر یونیسف بود و مدال آزادی ریاست جمهوری را به سبب کمک‌های خیرخواهانه‌اش دریافت کرد.

در سال ۱۹۹۹، بنیاد فیلم آمریکا (American Film Institute)، وی را سومین ستارهٔ بزرگ بازیگران زن در همٔه دوران معرفی کرد.

به همراه مل فرر (۱۹۵۵)

به همراه آندره دوتی

پیتر باگدانویچ فیلمساز شهیر آمریکایی او را آخرین معصوم سینما می‌داند.^[۳]

زندگی خصوصی

آدری هپبورن در ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۴ با مل فرر ازدواج کرد. این ازدواج نزدیک به پانزده سال به طول انجامید. آدری هپبورن و مل فرر در سال ۱۹۶۰ از این ازدواج صاحب فرزندی به نام «شان» شدند. وی در ۵ دسامبر ۱۹۶۸ از مل طلاق گرفت. در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۹ با آندره دوتی ازدواج نمود و در ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۲ از وی جدا شد. وی از ازدواج دوم خویش نیز صاحب یک فرزند پسر به نام «لوکا» (زاده ۱۹۷۰) شد.

درگذشت

آدری هپبورن در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳ در اثر ابتلاء به بیماری بسسیار نادر سرطان آپاندیس در سن ۶۳ سالگی در تولوشنا، وو، سوئیس درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد.

جوایز

فهرست جوایز آدری هپبورن

جایزه	برنده	نامزدی‌ها
جایزه اسکار	۱	۵
جایزه بفتا	۳	۵
جایزه امی	۱	۱
جایزه گلدن گلوب	۲	۱۰
جایزه گرمی	۱	۱
جایزه انجمن بازیگران فیلم	۱	۱
جایزه تونی	۱	۱

در سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰، یکی از بازیگران مطرح نقش اول زن در هالیوود بود و چهار بار نامزد اسکار شد.

• برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن بخاطر فیلم تعطیلات در رم (۱۹۵۴)
• برنده جایزه بشردوستانه ژان هرشولت (۱۹۹۴)
• برنده جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول زن بخاطر فیلم تعطیلات در رم (۱۹۵۴)
• برنده جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول زن بخاطر فیلم داستان راهبه (۱۹۵۹)
• برنده جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول زن بخاطر فیلم معما (۱۹۶۵)
• برنده جایزه امی (۱۹۹۳)
• برنده جایزه هنریتا برای World Film Favorite – Female (۱۹۵۵)
• برنده جایزه گلدن گلوب سیسیل ب دومیل (۱۹۹۰)
• برنده جایزه گرمی در سال (۱۹۵۳)
• برنده حلقه منتقدان فیلم نیویورک بهترین بازیگر زن بخاطر فیلم داستان راهبه (۱۹۵۹)
• برنده حلقه منتقدان فیلم نیویورک بهترین بازیگر زن بخاطر فیلم تعطیلات در رم (۱۹۵۳)
• برنده جایزه انجمن بازیگران فیلم در سال (۱۹۹۳)
• برنده جایزه تونی (۱۹۵۴)
• برنده جایزه تونی ویژه (۱۹۶۸)
• برنده جشنواره فیلم سن‌سباستین برای بهترین بازیگر زن بخاطر فیلم داستان راهبه (۱۹۵۹)

فیلم‌شناسی

در تریلر تعطیلات در رم

صبحانه در تیفانی

در نمایی از معما

فیلم	سال	نقش	توضیحات	منابع
هلندی در هفت جلسه	۱۹۴۸	Stewardess	هلندی: Nederlands in Zeven Lessen
بی بندوبار	۱۹۵۱	Hotel receptionist	Uncredited
داستان همسران جوان	۱۹۵۱	Eve Lester
خنده در بهشت	۱۹۵۱	Cigarette girl
تبهکاران لاوندر هیل	۱۹۵۱	Chiquita
مردم مرموز	۱۹۵۲	Nora Brentano
کودک مونت کارلو	۱۹۵۲	Linda Farrell Melissa Farrell (French version)	فرانسوی: Nous irons à Monte Carlo
تعطیلات در رم	۱۹۵۳	Princess Ann
سابرینا	۱۹۵۴	Sabrina Fairchild	UK: Sabrina Fair
جنگ و صلح	۱۹۵۶	Natasha Rostova
عشق در بعدازظهر	۱۹۵۷	Ariane Chavasse
مضحک‌روی	۱۹۵۷	Jo Stockton
عمارت‌های سبز	۱۹۵۹	Rima
داستان راهبه	۱۹۵۹	Sister Luke
نابخشوده	۱۹۶۰	Rachel Zachary
صبحانه در تیفانی	۱۹۶۱	Holly Golightly
ساعت بچه‌ها	۱۹۶۱	Karen Wright
معما	۱۹۶۳	Regina Lampert
پاریس در تب و تاب	۱۹۶۴	Gabrielle Simpson
بانوی زیبای من	۱۹۶۴	Eliza Doolittle
چگونه یک میلیون بدزدیم	۱۹۶۶	Nicole Bonnet
دو همسفر	۱۹۶۷	Joanna Wallace
تا تاریکی صبر کن	۱۹۶۷	Susy Hendrix
رابین و ماریان	۱۹۷۶	Maid Marian
وراثت	۱۹۷۹	Elizabeth Roffe
آنها همه می‌خندیدند	۱۹۸۱	Angela Niotes
همیشه	۱۹۸۹	Hap

نگارخانه

• 

  ستاره آدری هپبورن در پیاده‌روی شهرت هالیوود

 
• 

  آرامگاهش در سوئیس